Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Via deze blog schetst Patrick Verheij situaties van alledag en portretteert hij de kleine medemens.
Sociale mechanismen die het onbegrepene en het menselijk gebrek aan wellevendheid pijnlijk blootleggen. Niet in de laatste plaats dat van hemzelf. Terugkerend thema is empathie, of juist het ontbreken ervan. Onder invloed van snel veranderende tijden zijn de latere blogs meer maatschappelijk en cultureel getint. 'Hoewel empathie - verplaatsen als ware je de ander - strikt genomen alleen op individuen en personen van toepassing is, zou je culturele of maatschappelijke inleving ‘macro empathie’ kunnen noemen,’ aldus Verheij.

'Me not - Me too'

'Me not - me too'

Al vanaf het begin wist ik: er wringt iets in die ‘Me too’ discussie.
Dat kan karakterologisch zijn: alles dat zich laat aanzien als hype – en dit is er duidelijk een – wekt mijn grootste wantrouwen. En dat wantrouwen moet ik wantrouwen omdat ik nu eenmaal wantrouwig ben. Tegelijkertijd is mijn wantrouwen vaak een goede indicator gebleken als er iets aan de hand is, en heeft mij bovendien menigmaal behoed voor allerhande nare situaties (of greep ik in). Maar dit keer lukt het me maar niet de vinger op de 'zere plek' te leggen. Sorry voor de woordspeling, ik word wat kriegelig van het onderwerp. Ongetwijfeld heb ik het hele kleine beetje macht dat ik had of heb weleens misbruikt (of ben misbruikt), maar ik ga hier geen bekentenissen afleggen. Ik heb mijn 'macht' veel vaker ten goede aangewend. Ook daarvan geen inhoudelijke akte (dit keer).
Laat me 's hardop denken.

Lees meer...

'Jongens, ontbijt is klaar, Elvis is dood!'

 'De zanger op televisie droeg een wit pak. De mensen wilden hem aanraken. Ik was in de war. waarom wilden de mensen dat? Waarom liepen ze achter elkaar aan, voor die ene man?'

We schrijven 16 augustus 1977, vandaag precies 40 jaar geleden. Ik was 10 jaar oud. Boven in mijn zolderkamer van kurk en hout draaide ik zijn platen. Platen die ik kocht van mijn zakgeld bij LP Smink in de Grotestraat in Ede. Een paar jaar eerder, op een donkere zondag, in de achterkamer bij mijn grootouders, had ik namelijk de oude zwart wit televisie aangezet. In de belendende voorkamer sprak men over God en een groot geheim. Men sprak zachte maar ernstige woorden. Over een op komst zijnde einde en een nieuw begin. Of ging het over de het de plotselinge dood van Wim Sonneveld - ook rond 1975? Het kan zijn dat ik nu de besproken dood van Sonneveld en de immer bijbelse ernst van mijn grootouders door elkaar haal. Wat ik nog wel weet is dat ik moe was. Heel moe. Het werd al donker. Er brandde slechts een lamp in de achterkamer. Ik zapte langs sneeuwende kanalen door op grote knoppen te drukken. Ik moest flink kracht zetten. Bij een Duitse zender bleef ik hangen. Een man in een wit pak zweette en zong liedjes die ik ergens van kende. Zong hij 'Swiet Caroline' van Niel Diamant, die ik van de cassettebandjes uit de auto kende? Hoorde ik een nummer van Frank Sinatra - de zanger die mijn vader zo goed vond?

Lees meer...

'Passing Thru'

Ik breng dit jaar zoveel mogelijk uit. I'm 'Passing Thru'

De live single 'Passing Thru' is daarom nu te downloaden via iTunes: https://itunes.apple.com/nl/album/passing-thru-live/id1257397548?i=1257397549

 

Waarom 'Passing Thru'?

 
Eerst zullen wij onszelf moeten kennen, en weten dat we allemaal passanten zijn, wil Leonard Cohen ons vertellen. Een gedegen zelfonderzoek is echter verre van eenvoudig. En het vindt niet louter plaats op de sportschool of op yoga. Het is een levenslange ontdekkingsreis, altijd in interactie met de ander. Pas in het diepe besef dat wij allemaal passanten zijn, in het belijden van ons tekort, zien wij het goede en het schone. Pas dan kunnen wij een ander, een ander volk, een ander ras, een andere cultuur omarmen. 
Wij dragen de verantwoordelijkheid steeds weer ‘in te pitchen’, zegt Cohen. ‘We have to help each other out. Even by bying groceries over the counter.’ En ook dat is niet zo eenvoudig als het lijkt. Wij - en ik sluit mijzelf bepaald niet uit - hebben nog altijd te maken met een oeroud en primitief brein. Het loopt sterk achter op de ontwikkelingen van onze tijd - die om groot inlevingsvermogen vragen. De ander wezenlijk begrijpen is en blijft een wonder.
Wij bevinden ons echter allemaal in dezelfde schuit, ieder van ons kroop wij ooit – liefst het hoofd eerst – uit een baarmoeder. ‘We're all passing through.’ Pas vanuit die erkenning, in dat besef, zijn wij in staat onszelf overstijgende thema’s - als migratie, ongelijkheid, klimaatverandering en kunstmatige intelligentie – het hoofd te bieden. Juist daarom is het idioom van Leonard Cohen van grote waarde in deze tijd.2017 facebook blog foto